خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Metropolitan Phoenix: Place Making and Community Building in the Desert

توضیحاتی در مورد کتاب



ساکنان فونیکس تمایل دارند کوچک فکر کنند اما بزرگ زندگی کنند. آن‌ها احساس می‌کنند به محله‌ها و جوامع فردی متصل هستند، اما برای رسیدن به محل کار دورتر می‌روند، اثرات جزیره گرمایی منطقه‌ای را احساس می‌کنند و تا حدی به آب خود به برف‌های وایومینگ وابسته هستند. در متروپولیتن فینیکس، پاتریشیا گوبر تلاش‌ها برای ساختن یک شهر بیابانی پایدار در مواجهه با عدم اطمینان محیطی، رشد سریع و افزایش تنوع اجتماعی را بررسی می‌کند. p>

متروپولیتن فینیکس شرح حال رشد این جامعه بیابانی، از جمله تصمیمات جسورانه ای است که کلانشهری با 3.6 میلیون نفر را در یک محیط فیزیکی خشن و سخت ایجاد کرد. از هوهوکام ماقبل تاریخ، که هزار مایل کانال آبیاری ساخت، تا کشاورزان اروپایی-آمریکایی، که دره رودخانه خشک را به بهشت ​​کشاورزی در پایان قرن نوزدهم تبدیل کردند، گوبر بر حس آغاز دوباره و ساختن دوباره تاکید می کند. در موجی پس از مهاجرت انسان به منطقه عمیقاً جای گرفته است. در اوایل قرن بیستم، به اصطلاح جویندگان سلامت – مبتلایان به آسم، ورم مفاصل و سل – با این امید که زندگی پرنشاط‌تری در آب و هوای گرم بیابان داشته باشند، وارد شدند، در حالی که دوره پس از جنگ، جانبازان و خانواده‌هایشان را برای کار به منطقه کشاند. صنایع الکترونیک و دفاعی در حال ظهور اخیراً، نسل جدیدی از سالمندان که به دنبال “بازنشستگی فعال” هستند، در جوامع بازنشستگی برنامه ریزی شده در اطراف شهر مستقر شده اند.

Metropolitan Phoenix span> همچنین به آینده شهر می پردازد. تصویب یک ابتکار اخیر حمل‌ونقل، تلاش‌ها برای ایجاد یک انکوباتور بیوتکنولوژی، و تبلیغات فزاینده در مورد کمبود آب و بودجه مدارس، فینیکس را در دوراهی قرار داده است و شهروندانش را مجبور به دست‌وپنجه نرم‌افزاری اجتماعی، کیفیت محیطی و امنیت اقتصادی کرده است. گوبر استدلال می کند که با توجه به رشد چشمگیر جمعیت و ظرفیت عظیم فینیکس برای تغییر، می تواند به نمونه ای اولیه برای شهرنشینی قرن بیست و یکم تبدیل شود، با محیط بیابانی خود ارتباط برقرار کند و حس هویت چندوجهی ایجاد کند که کل جامعه شهری را در بر می گیرد. /span>