خرید و دانلود نسخه کامل مقاله کامل غواصی

قیمت اصلی 239,200 تومان بود.قیمت فعلی 179,400 تومان است.

تعداد فروش: 52

غواصی
کنجکاوی، اولین دلیل پیدایش غواصی بود. دنیای ناشناخته، عجیب و گاهی اوقات ترسناک زیر آب، غواصان اولیه را برای سفر به این دنیا قلقلک داد.
غواص‌های اولیه، آدم‌هایی بودند که نفس‌شان را در سینه حبس می‌کردند و با یک شیرجه به عمق آب می‌رفتند. کشف اعماق و موجودات آن، باعث شد تا ذهن‌های مبتکر و خلاق به‌کار بیفتد و وسائل مختلف غواصی ساخته بشوند. تکنولوژی و زندگی روی زمین پیشرفت کرد و امکانات سفر به اعماق هم از آن عقب نماند و علم غواصی به شکل امروزی‌اش درآمد.
در ایران اولین غواص‌های حرفه‌ای، ماهیگیران و جویندگان صدف بودند اما بعد، وقتی سرو کله نفت پیدا شد و شرکت‌های حفاری چاه‌های نفتی را بنا کردند، غواصانی بودند که برای عوض کردن یا تعمیر وسائل داخل چاه، به عمق این دریا‌های نفتی می‌رفتند.
بعدتر جنگ شد و عملیات در دل رودخانه اروند و کارون و رزمنده‌های غواصی که در شب از طریق مسیرهای آبی به دل سپاه دشمن می‌زدند. جنگ که تمام شد، غواصان تحقیقاتی و غواصان امداد ‌آمدند. تحقیقاتی‌ها از دل دریا، موجودات عجیب و غریب در می‌آوردند و امدادی‌ها هم به کمک جنازه‌های کف دریا می‌رفتند. غریق‌های دریای شمال یا هفت دختری که در دریاچه پارک‌شهر غرق شدند با همین دست‌ها به دست خانواده‌هایشان سپرده شدند و می‌شوند. کیش، قشم، چابهار و شهرهای نوار ساحلی
خلیج‌فارس که رونق گرفتند و پر از مسافرانی شدند که برای خرید به این مناطق آزاد می‌آمدند و از غواصی و تفریح زیر آب استفاده می‌کردند تا رونق بازارهایشان را بیشتر کنند.
کلوپ‌های غواصی در این شهرها تاسیس شد تا مسافران خسته و گرمازده را با صخره‌های مرجانی خلیج‌فارس و طبیعت رنگارنگ زیر آب آشنا کنند. مسافران از همه‌جا بی‌خبر، یک‌بار زیر آب می‌رفتند و برای یک ‌عمر درگیر جذبه اعماق می‌شدند.
آنهایی که سر نترس دارند و به همین تفریح چند ساعته قناعت نمی‌کنند و برای جلوتر رفتن، به سراغ همین کلوپ‌ها می‌روند و مربی می‌گیرند و در هر مسافرتی به زیر آب، عقربه عمق‌سنجشان را بالاتر می‌برند و به این ترتیب هر روز غواصانی تربیت می‌شوند که در هرجایی و برای هرکاری می‌شود از آنها کمک گرفت.
کلوپ‌های غواصی در یک استخر با عمق 7-6 متر نمی‌توان غواص شد. موزائیک‌های کف استخر هیچ شباهتی به گیاهان دریایی ندارد. برای یاد گرفتن این رشته باید به دریا برویم و عمق‌های مختلف را تجربه کنیم. غواصی، مراتب مختلفی دارد و البته مدارک متفاوت.
این ورزش مثل بقیه ورزش‌ها، فدراسیونی جهانی دارد که قوانین آن را صادر می‌کند. CMAS، مخفف نام این فدراسیون است و دوره‌های آن ‌هم که با ستاره نامگذاری می‌شود از یک ستاره
است تا سه ستاره و بعد کمک مربی و در نهایت هم مربیگری و استادی. در هر مرحله شاگردان غواصی، عمق‌های مختلفی را تجربه می‌کنند و با علم این رشته و جداول مخصوص آن آشنا می‌شوند.
یک مدرک معتبر دیگر هم وجود دارد که حتی معتبر‌تر از فدراسیون جهانی است و استفاده از آن در همه دنیا معتبرتر است. مدرک PADI از یک شرکت آمریکایی که وسایل غواصی می‌ساخت، سر درآورد و حالا به معتبرترین مدرک دنیا در این رشته رسیده است.
دوره‌های PADI با دوره‌های CMAS کاملا متفاوت است اما در نهایت هر دو این مدارک به‌جایی می‌رسند که غواصش می‌تواند به هر عمقی سفر کند و برای این مسافرت‌ها، تجربه و آگاهی‌های لازم را داشته باشد. در کلوپ‌های غواصی ایران، هر دو این دوره‌ها آموزش داده می‌شود.
دوره‌های PADI کوتاه‌ترو پرتعدادتر از CMAS است اما در نهایت اگر کل دوره‌ هرکدام از این مدارک را طی کنید به یک اندازه هزینه می‌کنید، چون دوره‌های استادی و مربیگری در ایران چندان معتبر نیست و برای استادی باید سفری به آن سوی آب داشته باشید و مدرک معتبرتری بگیرید.
ما در این گزارش نمی‌توانیم، به شما کلوپ معتبری را در ایران معرفی کنیم. اکثر دوستان غواص ما در این کلوپ‌ها معتقدند که از بقیه معتبرتر هستند و حاضرند برای اثبات این قضیه تا هر وقت که بخواهید از بدی کلوپ‌های دیگر و کار استادان دیگر حرف بزنند.
بهترین توصیه برای شما این است که اگر گذارتان به این کلوپ‌ها افتاد و تصمیم گرفتید که غواص بشوید، اول از همه به خودتان و بعد از آن به مربی‌تان اعتماد کنید و بگذارید تا خود دریا به شما یاد بدهد که چطور می‌شود در آن زندگی کرد. دنیای پرخطر اولین چیزی که به‌دست یک دانشجوی غواصی می‌دهند، تعهدنامه‌ای است با این مضمون که هر اتفاقی که در آب برای او بیفتد، تقدیر الهی بوده و هیچ‌کس حتی استاد، مسوولیتی در برابر آن ندارد. برای یک غواص، این ورزش خطرناک‌ترین و در عین‌حال جذاب‌ترین ورزش دنیاست.
از یک‌طرف به تمام حس‌های ماجراجویی انسان جواب می‌دهد و از طرف دیگر اثراتش حتی در خشکی هم دست از سر غواص برنمی‌دارد و او باید در هر لحظه منتظر اتفاقی باشد که تمام لذت این سفر را برایش از بین ببرد یا کاری کند که دیگر هیچ لذتی را تجربه نکند و در همان اعماق دریا از بین برود.
یک اشتباه کوچک در بستن و پوشیدن وسائل باعث می‌شود تا تنفس در زیر آب غیرممکن بشود، اگر طبق اصول و قوائد، به اعماق نروید یا اینکه در هنگام بالا آمدن، جوگیر شوید و سرعتتان را زیاد کنید، اتفاقات ناگواری برای قلب، ریه وگوشتان پیش می‌آید یا یک عمر حسرت غواصی به دلتان می‌ماند یا دیگر زنده نمی‌مانید که بدانید چه بلایی بر سرتان آمده است.
گاهی ‌اوقات هم جریان آب و حواس‌پرتی کار دستتان می‌دهد و مسیر را گم می‌کنید که این بهترین خطر غواصی است چون امکان زنده ماندن در آن از همه بیشتر است و می‌توانید امیدوار باشید که اگر پیدا نشدید، حداقل می‌توانید با خونسردی به جزیره ناشناخته‌ای‌ برسید و سال‌های سال منتظر عبور یک کشتی بمانید.
موجودات دریایی هم خطرات خاص خودشان را دارند، به‌خصوص مواقعی که ناخواسته تحریکشان کنید و باعث بشوید که سپرهای دفاعی‌شان را برای شما رو کنند.قصد ما از گفتن این بلا، ترساندن شما نیست. این اتفاقات طبیعی هستند و یک غواص از نزدیک هم این موارد را تجربه می‌کند و چیزی که باعث می‌شود از آنها جان سالم به در ببرد، اعتمادبه‌نفس، خونسردی و آرامش است.
کافی است هربار که به مشکل برخوردید، سرجایتان بایستید و سه نفس بکشید و بعد مغزتان را باز کنید و راه‌حل را برای نجات از این شرایط پیدا کنید، البته یادتان باشد که فقط سه نفس عمیق بکشید، چون اگر ادامه بدهید، اکسیژن‌ کپسولتان هم تمام می‌شود و دیگر هیچ‌کدام از این راه‌حل‌ها به درد نمی‌خورد.
غواصی آزاد
غواصی آزاد یکی از روشهای غواصی ،غواصی آزاد می باشد که ورزشی بسیار سنگین و فرح بخش می باشد.در این ورزش اولین هنر غواص ،استفاده صحیح از شش ها در تنفس صحیح و حمل اکس‍یژن کافی در غواصی می باشد در ابتدا این ورزش برای جستجوی مروارید در سطح
دریا مورد استفاده قرار می گرفته است ولی بعد پا به عرصه ورزش حرفه ایی گذاشته باشگاه های ویژه ایی برای اینکار بوجود آمده اند. تعریف ساده ی این ورزش چنین است که شخصی به زیر آب شیرجه می رود و تنها هوایی که در اختیار دارد :اکسیژنی است که در شش های خود ذخیره کرده است . در واقع این ورزش در نوع خود : از قدیمی ترین ورزش های آبی جهان شناخته می شود که مثال بارز آن جستجوی مروارید است که در حدود چهار هزار سال پیش در دریای مدیترانه انجام میشد و اشخاص برای خارج کردن دانه های مروارید و یافتن صدف های مروارید دار : به اعماق مدیترانه شیرجه می رفتند و دقایقی چند را تنها با تکیه بر هوای ذخیره شده در شش های خود :به جستجو برای مروارید می پرداختند. اما این پدیده : در حقیقت یک پایه و اساس علمی هم دارد : چرا که بدن در زیر آب با شرایط تازه ای مواجه می شود که در نتیجه قلب :سیستم گردش خون و عضلات انسان :همگی به گونه ای عمل می کنند تا اکسیژن را در بدن ذخیره کنند. غواصی آزاد ورزشی با کلاس و پر رازو رمز است که به خصوص طی پنجاه سال گذشته توجه پژوهشگران و اهل علم را به خود جلب کرده است . در دهه پنجا ه میلادی یعنی بین 1950 تا 1960 پزشکان به شیرجه روها هشدار دادند که در عمق بیشتر از پنجاه متر نگهداشتن نفس مساوی با کشته شدن است . چرا که فشار آب در چنین عمقی باعث می شود تا قفسه ی سینه و دنده ها مانند کاغذ مچاله شده در دست انسان در هم شکسته شوند اما امروز مشاهده می کنیم که غواصان آزاد به عمق دویست متری هم می روند . جالب است گفته شود که این عمق حتی از عمقی که زیر دریایی ها در جنگ جهانی دوم توان رسیدن به آن را داشتند: بیشتر است . آنچه باعث پیشرفت های اعجاب انگیز در این ورزش و توانایی های غواصان شده : تحقیقات درخشان فیزیولوژِی است که جمعی از پدیده