خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Knowledge in Later Islamic Philosophy: Mulla Sadra on Existence, Intellect, and Intuition

توضیحاتی در مورد کتاب

این پژوهش به بررسی چگونگی تلاش فیلسوف قرن هفدهمی صدرالدین شیرازی، معروف به ملاصدرا، برای تطبیق سه شکل عمده معرفت در مباحث فلسفی اسلامی می پردازد: وحی (قرآن)، برهان (برهان) و gnosis یا دانش شهودی (عرفان). ملاصدرا در ترکیب بزرگ خود که آن را «حکمت متعالیه» می‌نامد، ملاحظات معرفت‌شناختی خود را بر تحلیلی استوار از هستی و شئونات آن استوار می‌کند. ادعای کلیدی او مبنی بر اینکه معرفت یک شیوه هستی است، تعاریف کلامی از معرفت به عنوان نسبت و خاصیت دانا از یک سو و مفاهیم ابن سینا از معرفت به عنوان تجرید و بازنمایی از سوی دیگر را رد و تجدید نظر می کند. از نظر صدرا، همه این نظریه‌ها ما را به یک نظریه سوبژکتیویستی معرفت می‌رسانند که در آن سوژه آگاه به‌عنوان جایگاه اصلی همه ادعاهای معرفتی تعریف می‌شود. صدرا برای بررسی امکانات معرفت‌شناسی «غیر ذهنیت‌گرا» به دنبال تغییر تمرکز از معرفت به‌عنوان کنش ذهنی بازنمایی به معرفت به‌عنوان حضور و آشکارسازی است. مفهوم معرفت در سنت فکری اسلامی جایگاه اصلی را به خود اختصاص داده است. در حالی که فیلسوفان مسلمان ایده های یونانی دانش را پذیرفته اند، رویکردهای جدیدی را نیز توسعه داده و مطالعه دانش را گسترش داده اند. چالش تطبیق دانش وحی با عقل غیرمجاز و دانش شهودی به بحثی بسیار سازنده در میان روشنفکران مسلمان در دوره کلاسیک منجر شده است. در فرهنگی که دانش هم کمال معنوی و هم موقعیت اجتماعی را فراهم کرده است، علمای مسلمان گفتمان قابل توجهی از معرفت ایجاد کرده اند و دامنه معنای دانستن را بسیار گسترده کرده اند. از نظر صدرا، ما در شناخت اشیاء، جنبه ای از هستی را آشکار می کنیم و بدین ترتیب با شئونات و رنگ های بی شمار واقعیت جامع هستی درگیر می شویم. در چنین چارچوبی، ما از ادعاهای سوبژکتیویستی مالکیت معنا دست می کشیم. معقولیت ذاتی هستی، استدلالی که صدرا از طریق هستی شناسی مفصل خود مطرح می کند، موقعیت ممتاز سوژه دانا را که یگانه آفریننده معناست، از بین می برد. در عوض، معنا و معقولیت به عنوان کارکردهای وجود تعریف شده است که باید توسط فاعل شناس رمزگشایی و آشکار شود. این امر به بازتعریف رابطه بین سوژه و ابژه یا آنچه فیلسوفان مسلمان آن را دانا و معلوم می نامند، می انجامد.