خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Mere Civility : Disagreement and the Limits of Toleration

توضیحاتی در مورد کتاب

امروز، سیاستمداران و روشنفکران هشدار می دهند که ما با یک بحران مدنی و یک جنگ لفظی واقعی مواجه هستیم که حوزه عمومی ما را آلوده می کند. در دموکراسی های لیبرال متعهد به تحمل تنوع و همچنین اختلاف نظرهای فعال و اغلب شدید، از دست دادن این فضیلت گفتگوی حیاتی به نظر می رسد. اما آیا واقعاً مدنیت یک فضیلت است؟ یا همان طور که منتقدان ادعا می کنند، یک تقاضای پنهان برای همنوایی است که مخالفان را ساکت می کند؟

مدنیت صرف، با بررسی بحث‌های مدرن اولیه درباره مدارای مذهبی، وضعیت مخمصه ما و بن‌بست بین «مدنی‌گرایان» و مخالفان آنها را روشن می‌کند. از آنجایی که نگرانی‌ها در مورد اختلافات غیر مدنی پس از اصلاحات به اهمیت جدیدی دست یافت، شخصیت‌های قرن هفدهمی متفاوت مانند راجر ویلیامز، توماس هابز و جان لاک می‌توانستند توافق کنند که محدودیتی در جنگ لفظی ضروری است. اما آنها دریافتند که تشخیص تعقیب بی ادبی از آزار و شکنجه اغلب دشوار است. آنها در تلاش‌های خود برای آشتی دادن تنوع با اختلاف نظر، مفاهیم رقابتی از مدنیت را به‌عنوان پیوند اجتماعی جوامع بردبار توسعه دادند که هنوز هم طنین‌انداز است.

بیشتر توسل‌های مدرن به مدنیت به دنبال هابز یا لاک هستند و پیشنهاد می‌کنند که اختلاف نظر را سرکوب کنند یا افراد و موقعیت‌هایی را که «غیر مدنی» تلقی می‌شوند به‌خاطر توافق اجتماعی کنار بگذارند. در مقایسه با ایده‌آل‌های قوی‌تر هم‌عصرانش، مدنیت ساده ویلیامز – یک تبعیت حداقلی و گاهی تحقیرآمیز از قوانین فرهنگی رفتار محترمانه – به راحتی نادیده گرفته می‌شود. با این حال ترزا بژان استدلال می‌کند که ویلیامز مسیر امیدوارکننده‌ای را برای رویارویی با بحران مدنیت خودمان ارائه می‌کند، راهی که اساساً فرضیات ما را در مورد اینکه یک جامعه بردبار و مدنی چگونه باید باشد به چالش می‌کشد.