خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Escritos filosóficos y humanísticos

توضیحاتی در مورد کتاب

خود نویسنده همان کسی است که معمولاً اولین کسی است که وقتی شگفت زده می شود
وضعیت تولید خود را بررسی کنید. مواردی که حتی یادم نبود
نوشتن؛ مقاله های عجیب و غریب، با انگیزه چه کسی می داند
چه شرایطی ستون های کنجکاو، که شاید نباید داشته باشند
جسارت انتشار داشت اما آنچه نوشته شده نوشته شده است. او
نویسنده در کلام او منعکس شده است. درست مثل هر مردی
کاری که او انجام می دهد، هر نویسنده ای همان چیزی است که می نویسد. و سوال اول که
هر خواننده ای که به این نوشته ها نگاه می کند، مطمئناً خواهد بود:
چه چیزی همه اینها را متحد می کند؟ رشته راهنما چیست، مضامین چیست
مشترک؟ آیا می‌توانیم از همه این‌ها دیدگاه واحدی را استخراج کنیم
انسان و واقعیت؟ آیا در اینجا بینش فلسفی متوسطی وجود دارد؟
استوار؟ پاسخ من این است: راستش نمی دانم. میدونم کیه
آنها نویسندگانی بوده اند که بیشترین تأثیر را بر من گذاشته اند. یادم می آید، با برخی
شاید نوستالژی، مواقعی در زندگی ام که احساس می کردم کشیده شده ام
نسبت به نویسندگان یا موضوعات خاص پروژه ها شروع شد و بعد
رها شده… اما همه قطعات شل نیستند، اگرچه ممکن است اینطور به نظر برسد.
در پایان این کتاب می خواستم گزیده ای از آن را قرار دهم
“دوستیابی نامرتب”. آنها انتصاب هایی هستند که تأثیر زیادی داشته اند و
که من آن را درست می دانم. بعضی ها را از روی قلب می شناسم. و بین
همه آنها، من چند مورد علاقه دارم. مثلا هیلاری
پاتنام که می گوید: “وقتی تحقیقات فلسفی به خوبی انجام شود،
باید این تصور باقی بماند که آخرین حقیقت هنوز به آن رسیده است
این راز را روشن نمی کند.” و این است که، برای من، فلسفه بوده است
هجوم به این راز که هر چه بیشتر کاوش کنم، به نظرم بزرگتر می شود.
و این یکی دیگر از جیمز کونانت: «هیچ چیز انسانی تر از میل نیست
تا هر چیزی را که بوی انسان می دهد از نظریه ها و تفاسیر خود حذف کنیم.»
به یاد دارم که در دوران دانشجویی در دانشگاه
درجه من در یک تصویر زندانی شدم: تصویر فلسفه
با توصیفی معتبر از واقعیت اما سالهای دکتری من
در ناوارا، تماس من با پراگماتیسم آمریکای شمالی،
باعث شد ببینیم همه چیز به این سادگی نیست… ویتگنشتاین آورد
درود بر روحم، وقتی در جستارهای فلسفی او خواندم: «اگر
اصول را تمام کرده‌ام، به هارد راک رسیده‌ام و بیل‌ام می‌پیچد. من هستم
سپس متمایل شد که بگوید: “من اینطور عمل می کنم.” هوس ها
عینیت» ما را می خورد، اما ما نمی توانیم بدون آن به حفاری ادامه دهیم
غرفه در یک نقطه ما باید توقف کنیم و شروع به ساختن کنیم
خانه ما که در آن زندگی خواهیم کرد و از آن تفکر خواهیم کرد
جهان. “کار در فلسفه – مانند کار در معماری،
از بسیاری جهات—- این واقعاً کار روی خود فرد است.
در مورد تفسیر خودتان در مورد نحوه دیدن اشیا
– و آنچه از آنها انتظار می رود – (ویتگنشتاین). آیا خانه من بیشتر خواهد شد
درست از خانه همسایه های من؟ سوال پوچ است.
آنچه می دانم این است که خانه من است، پناهگاه من است، جایی که از آنجا قضاوت می کنم.
و من دنیا را تفسیر می کنم.

چیزی که من همیشه به آن توجه ویژه ای داشته ام این است که این
خانه به دلیل نقص در ساختارش روی من فرو نمی ریزد. این جدی
گناه عدم انسجام، تضاد. خانه من می تواند باشد
ساده، اما باید قوی، با ساختاری محکم باشد. خواهم داشت
قادر به حفظ ثبات در طول این بیست و یک است
سال ها؟ پاتنام، ویکو، ویتگنشتاین… چه وجه مشترکی در من دارند
فکر؟ فکر می کنم زمان آن نزدیک است که باید به آنجا برگردم
قدم های من و تمیز کردن عمیق خانه ام: بمان
با آنچه ضروری است، آنچه در راه است را دور بریزید، آنچه را که می تواند ضعیف کند
ساختار. وقت آن است که از خود فاصله بگیرید و بدون دلسوزی کوتاه بیایید،
همه چیز زائد، تمام وزن مرده. اگر زندگی به من برسد، قول می دهم
قسمت دوم این «نوشته ها» که در آن سعی می کنم افشا کنم
دید خودم از واقعیت