خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Karl Marx: His Life and Environment, Fourth Edition

توضیحاتی در مورد کتاب

نظریه مارکس درباره تاریخ و جامعه «دکترین گسترده و جامعی است که ساختار و مفاهیم اساسی خود را از هگل و هگلیان جوان، اصول پویای خود را از سن سیمون، اعتقاد به تقدم ماده را از فوئرباخ و دیدگاهش به پرولتاریا از سنت کمونیستی فرانسه.

برلین خاطرنشان کرد که اهمیت هگل در مطالعه مطالعات اجتماعی و تاریخی است. هگل با عقب راندن این ادعا که تنها روش علمی می تواند علم جامعه را اثبات کند، اظهار داشت که چنین تجربه گرایی رادیکالی نمی تواند شخصیت فردی را در برهه ای خاص از تاریخ توضیح دهد. تاریخ دستخوش «انتقالات عمده در گذشته است که با جهش انقلابی در مقیاس بزرگ مشخص شده است». او این فرآیند را دیالکتیکی نامید و این نظریه را مطرح کرد که «هر عصری چیز جدیدی را از پیشینیان خود به ارث می‌برد، بنابراین تغییر آشکارا تکراری نیست». این حرکت پیشرو به سوی چیزی است که هگل آن را روح می نامد، بالاترین سطح خودآگاهی در رابطه با جهان.

خاستگاه نظریه نهایی مارکس را می توان در نظریه پردازان دیگر جستجو کرد. فوئرباخ معتقد بود که «همه ایدئولوژی‌ها، اعم از مذهبی یا سکولار، اغلب تلاشی برای ارائه جبران ایده‌آل برای بدبختی‌های واقعی هستند». مارکس «همه نهادها، کلیساها، نظام‌های اقتصادی، اشکال حکومت، قوانین اخلاقی و فرهنگ» را انحرافات واهی و انتزاعی می‌دانست که «خودفریبی جمعی» را ترویج می‌کند و به بیگانگی، «جایگزینی روابط خیالی بین یا پرستش بی‌جان‌ها» دامن می‌زند. اشیاء یا ایده هایی برای روابط واقعی بین یا احترام به افراد.

مارکس از سنت سیمون تئوری مبارزه طبقاتی را پذیرفت و به تفصیل پرداخت. مارکس در فرمول‌بندی «دیدگاه خود از تکامل و تحلیل صحیح جامعه صنعتی» از سازمان کار لویی بلان آموخت. تحلیل مارکس در مورد ماهیت مبارزه طبقاتی – آشتی ناپذیری بین طبقات استثمارگر و استثمار شوندگان، «پرولتاریای بی‌مالک پایین‌ترین پله مقیاس اجتماعی است» – تا حدی از نظریه وایتلینگ نشأت می‌گیرد که «تنها ویران‌شدگان و رانده‌شدگان می‌توانند باشند. برای پیشبرد انقلاب تا پایان آن متکی است، زیرا دیگران به ناچار وقتی منافع خود را تهدید می کنند کوتاهی می کنند.

تز برلین بر تأثیر هگل بر مارکس تأکید داشت. مارکس در ایدئولوژی آلمانی چارچوب هگل را پذیرفت و به کار برد و تشخیص داد که «تاریخ بشریت فرآیندی واحد و غیر تکراری است که از قوانین قابل کشف تبعیت می‌کند». در حالی که هگل «ملت را مرحله‌ای از رشد روح جهانی می‌دانست»، مارکس «نظام روابط اقتصادی حاکم بر جامعه» را نسبت می‌داد. هم هگل و هم مارکس تاریخ را پدیدارشناسی می‌دانستند و «دیدگاه تاریخ را میدان نبرد ایده‌های تجسم یافته». مفاهیم و ساختارهای هگل در آموزه های مارکس فراگیر است.

موضع انعطاف ناپذیر مارکس در مورد انقلاب را می توان از رعایت دقیق جبرگرایی ناشی شد و به او اجازه داد جهان را سیاه و سفید ببیند. هویت طبقاتی یک فرد با موقعیت در نقشه اجتماعی-اقتصادی از پیش تعیین شده است – فرد آنچه را که برای حفاظت و تأمین منافع خصوصی با توجه به وضعیت مادی لازم است انجام خواهد داد. از این رو، او با اخلاقی کردن گرون و هس مخالفت کرد، زیرا «اعمال مردان در نهایت با ویژگی اخلاقی آنها تعیین می شد». نتیجه انقلاب فرانسه خلأ خوبی اخلاقی را در مردان آشکار کرد. پس از 1848، مارکس از اپورتونیسم همسویی بورژوا-پرولتاریا عقب نشینی کرد تا “حفظ خلوص حزب و آزادی آن از هر گونه درهم تنیدگی سازشکارانه” باشد. مارکس با عقب نشینی از مانیفست کمونیست پس از کمون پاریس، بعداً از «تخریب ریشه و شاخه دولت، نه صرفاً برای تصرف آن» دفاع کرد و از این طریق نام جدیدی را انتخاب کرد – «دکتر تروریست سرخ».

سرمایه مارکس بدون پیش‌بینی جبران خسارت دولتی، «ادغام شرکت‌های رقیب را در یک فرآیند بی‌وقفه رقابت‌های بی‌رحمانه» به تصویر می‌کشد و اینکه «ماشین‌آلات در واقع سود را، به طور نسبی یا مطلق افزایش نمی‌دهند، بلکه رقبای ناکارآمد را حذف می‌کنند». در پایان فرآیند ادغام، تنها بزرگترین و قدرتمندترین گروه ها باقی می مانند. او پیش‌بینی کرد که «کسب‌وکارهای بزرگ آزادانه و فردگرایی را از بین خواهند برد». برلین “کاربرد توپ های تفسیری مارکسیستی را برای شکل دادن به مطالعه علمی روابط اقتصادی در حال تحول تاریخی و تأثیر آنها بر سایر جنبه های زندگی جوامع و افراد” نسبت داد.

روایت برلین همچنین جنبه انسانی مارکس، رفاقت او با انگل، خصومت‌ها و بدگمانی‌های او نسبت به معاصرانش و عشق او به همسر و فرزندانش را ترسیم می‌کند. از همه جالبتر، ترسیم تکامل ایدئولوژیک او تحت تأثیر نفس و شخصیت بی امان او است.