خرید و دانلود نسخه کامل کتاب On the Anarchy of Poetry and Philosophy: A Guide for the Unruly (Perspectives in Continental Philosophy)

توضیحاتی در مورد کتاب

مارسل دوشان یک بار پرسید که آیا می توان چیزی ساخت که یک اثر هنری نباشد؟ این پرسش بارها و بارها در فرهنگ مدرنیستی بازمی گردد، جایی که دیگر هیچ معیار معتبری برای آنچه که می توان به عنوان یک اثر هنری شناسایی (یا حذف کرد) وجود ندارد. همانطور که ویلیام کارلوس ویلیامز می گوید، شعر را می توان از هر چیزی ساخت، حتی بریده های روزنامه. در این مرحله، هنر به فلسفه تبدیل می شود، همه هنرها اکنون هنر مفهومی است، و مانیفست به ژانر متمایز مدرنیسم تبدیل می شود. این کتاب این تبدیل هنر به فلسفه را جدی می گیرد و بر علاقه سیستماتیک بسیاری از فیلسوفان اروپایی به مدرنیسم تمرکز می کند. از میان فیلسوفانی که جرالد برونز درباره آنها بحث می کند، می توان به تئودور دبلیو. آدورنو، موریس بلانشو، آرتور دانتو، استنلی کاول، هانس گئورگ گادامر، میشل فوکو، ژیل دلوز و فلیکس گاتاری، ژاک دریدا، ژان فرانوا نالوتار، ژان-فرانوا لیوتار، ژان-لیوتار، ژان-لئوتار، ژان-لئوتار، فیلسوفی اشاره کرد. – لابارت و امانوئل لویناس. همانطور که برونز نشان می دهد، دشواری بسیاری از شعرهای مدرن و معاصر را می توان در این ایده خلاصه کرد که یک شعر از کلمات ساخته شده است، نه از چیزهایی که ما از کلمات برای تولید آنها استفاده می کنیم: معانی، مفاهیم، گزاره ها، روایت ها یا بیان احساس. بسیاری از شاعران نوگرا استدلال کرده‌اند که در شعر، زبان دیگر نوعی میانجی نیست، بلکه واقعیتی است که باید به‌نحو خود بررسی و تجربه شود. اما این چه نوع تجربه ای از نظر فلسفی می تواند باشد؟ مشکل مادیت یا خصلت هرمتیک زبان شعری ناگزیر به این پرسش می‌انجامد که خود فلسفه چگونه باید نوشته شود و چه نوع جامعه‌ای اثر هنری – یا، در واقع، کار فلسفه را تعریف می‌کند. در این مطالعه تحریک‌آمیز، برونز پاسخ می دهد که فرهنگ مدرنیسم نوعی جامعه آنارشیستی است، که در آن اثر هنری به همان اندازه که یک رویداد یا تجربه – یا در واقع، یک شکل جایگزین از زندگی – به عنوان یک شیء رسمی مستعد است. در نوشتار مدرن، فلسفه و شعر در یکدیگر قرار می گیرند. در این کتاب، برونز به ما کمک می کند تا ببینیم چگونه.