خرید و دانلود نسخه کامل مقاله کامل تاثیر ورزش بر دیابت نوع 1 و 2
قیمت اصلی 303,200 تومان بود.227,400 تومانقیمت فعلی 227,400 تومان است.
تعداد فروش: 40
فعالیت بدنی و کنترل دیابت
امروزه بروز دیابت در کشورهای جهان به موازات کاهش میزان فعالیت مردم و افزایش چاقی به طور فزایندهای بیشتر شده است. با توجه به نقش ورزش در افزایش سطح فعالیت و کاهش وزن می توان به اهمیت آن در پیشگیری و درمان دیابت پی برد. اکثر افرادی که دیابت خود را کنترل می کنند کسانی هستند که به طور منظم ورزش مینمایند. در واقع ورزش یکی از سه پایه اصلی درمان دیابت را علاوه بر رژیم غذایی و داروها تشکیل می دهد.
بدیهی که در بسیاری از افراد عدم فعالیت بدنی میتواند دیابت را تشدید نماید. فعالیت بدنی یک اصل اساسی در مدیریت دیابت بوده و فواید تندرستی زیادی را به همراه دارد. شکلهای مختلف فعالیت بدنی می تواند اثرات متفاوتی بر واکنش قند خون به ویژه در استفاده کنند گان از انسولین داشته باشد. فعالیت بدنی مناسب برای مدیریت مؤثر سطوح قند خون و دستورالعملهای کلینیکی فعالیت بدنی که برای بیماران دیابتی نوع 1 و2 منتشر شده است شامل: کنترل گلوکز اضافی خون، دوزهای مصرفی اصلاح شده انسولین و مصرف مکمل کربوهیدرات ها هستند. پزشکانی که بیماران دیابتی فعال را درمان می کنند باید برنامه ها را برای برآوردن نیازهای فرد تنظیم کنند.
شیوع مرض قند در جهان رو به افزایش است. براساس یک تحقیق برآورد شده است که تنها درآمریکا16 میلیون نفر دچار مرض قند(دیابت شیرین) هستند که در یک سوم آنها بیماری تشخیص داده نشده است. اکثر این افراد (90تا95درصد) دارای دیابت نوع دوم هستند(که قبلاً به آن دیابت شیرین غیر وابسته به انسولین 1می گفتند)، اما بسیاری از این افراد از انسولین اگزوژن (منشاء گرفته از خارج یا بو جود آمده از عوامل موجود در خارج ارگانیسم) استفاده می کنند. بیش از یک میلیون نفر دارای دیابت نوع اول هستند که قبلاً آنرا دیابت شیرین وابسته به انسولینمی نامیدند.
اگرچه تمام بیماری دیابت شیرین ناشی از هیپراگسیمی(ازدیاد قند خون)است، اما سبب شناسایی بستگی به نوع دیابت دارد. فرایند خود ایمنی فعال شده از خارج بدن، باعث تحریک سلول های بتابی لوزالمعده شده و
بنابراین بدن قادر به تولید انسولین نیست. دیابت نوع دوم غالباً نتیجه سندرم مقاومت انسولین است که معمولاً با افزایش بیش از حد چربی بدن حادتر می شود. نوع سوم، دیابت حاملگی است که در زنان عمدتاً در طی دوره سه ماه بارداری اتفاق می افتد. اگرچه این وضعیت معمولاً پس از زایمان برطرف می شود، اما با خطر بالاتر ابتلا به دیابت نوع اول 2 در ادامه زندگی فرد همراه است.
فواید فعالیت بدنی
فعالیت بدنی در پیشگیری از بیماری دیابت نوع دوم و همینطور مشکلات حاد تندرستی دیگر مثل بیماری قلبی عروقی و سرطان های خاص، نقش مهمی بازی میکند. بدیهی است که بیماری بیشتر افراد دارای دیابت نوع دوم، با عدم تحریک تشدید خواهد شد.
مانسون و همکاراننقش احتمالی فعالیت بدنی در پیشگیری اولیه دیابت نوع دوم رابا مطالعه یک گروه 87253نفری از زنان میانسال آمریکایی (34تا59سال)به مدت 8 سال مورد بررسی قرار دادند، این محققان یافتند که صرف نظر از چاقی، در مقایسه با زمانی که فعالیت بدنی انجام ندادند، زمانی که حداقل یکبار در هفته به فعالیت بدنی پرداختند،احتمال گسترش دیابت کمتر بود.
تحقیق دیگر نشان داد که مشارکت در فعالیت بدنی در اوقات فراغت ارتباط معکوس با گسترش دیابت نوع دوم به ویژه در مردان با خطر بالا داشت. به ازای هر 500 کیلو کالری افزایش در مصرف انرژی، 6درصد خطر ابتلا به بیماری دیابت را با تعدیل سن کاهش داد، اخیراً هیو وهمکاران نتیجه تحقیق سلولی خود بروی 70102 پرستار زن که در سالهای 1980تا1992 مورد مطالعه قرار گرفتند را منتشر نمودند، این محققان نشان دادند که فعالیتبدنی حتماً نباید شدید باشد تا تأثیر پیشگیرانه داشته باشد. در این زنان، سطح بالاتر فعالیت بدنی حتی در زمانی که تنها به فعالیتهای با شدت متوسط می پردازد، با کاهش اساسی خطر ابتلا به دیابت نوع دوم مرتبط بود.
فعالیت بدنی نه تنها می تواند خطر ابتلا به دیابت نوع دوم را کاهش دهد بلکه فعالیت بدنی منظم فواید تندرستی زیادی را برای تمام افراد بویژه بیماران دیابتی به همراه دارد. تحقیقات اخیر نشان میدهد که
فعالیت بدنی احتمال ابتلا به بیماریهای عروقی،چاقی، فشار خون و سرطان خاص مانند سرطان سینه و سرطان کولونی- رکتومی را که علت مرگ و میر است را کاهش می دهد.
فعالیت بدنی و درمان بیماری دیابت
فعالیت بدنی به همراه رژیم غذایی مناسب و تجویز دارو در درمان دیابت یک اصل اساسی و مهم به شمار میرود. اما ممکن است این عوامل موانع بزرگتری برای بیماران مبتلا به دیابت نوع اول بوجود آورند. افزایش حساسیت میتواند باعث بهبود هموستاز گلوکز شود که نتیجه آن نیاز به دز پایین تر دارو است.
انتخاب ورزش مناسب
شکلهای مختلف ورزش تأثیرات متنوعی را روی واکنش قند خون به خصوص در بیمارانی که انسولین مصرف میکنند، دارد.
برای اشخاص مبتلا به دیابت، نوعی از تمرینات هوازی و غیر هوازی انجام میشود که اثر مهمی روی واکنش قند خون در طی فعالیت دارد.
برای تمرینات طولانی مانند دو ماراتن، ورزشکاران دیابتی باید میزان مصرف انسولین خود را کاهش دهند به علت اینکه افزایش مصرف کربوهیدرات به وسیله شخص برای جبران گلوکز در طی فعالیت کافی نمی باشد. دانشگاه امریکایی طب ورزشی توصیه میکند که همه افراد دیابتی فعالیت بدنی هوازی را حداقل 3 تا 5 روز در هفته و به مدت 20 تا60 دقیقه انجام دهند.
اشخاص مبتلا به دیابت میتوانند بیاموزند که چگونه گلوکز خون را در حین تمرین کنترل نمایند.
استفاده از رژیم غذایی متعادل و خاص در قبل، حین و بعد از تمرین یک مرحله آزمون و خطا برای هر فعالیت جدید است. پزشکان باید سطح گلوکز ورزشکاران دیابتی را در قبل، بعد و حین تمرین اندازه گیری نمایند. همچنین آنها باید این افراد را در انتخاب یک تمرین مناسب کمک کنند و واکنش آنها را به فعالیتهای جدید یا معمولی از نظر نوع، مدت و شدت فعالیت، میزان مصرف انسولین، کربوهیدرات و مدت تمرین پیش بینی نماید.
در همه تمرینات باید به صورت عاقلانه کربوهیدرات را مصرف نموده و از ایجاد کاهش قند خون در حین تمرین جلوگیری به عمل آید. اگرچه تمرینات عمومی میتواند مفید باشد اما پزشکان در قبال بیماران در
اصلاح رژیم غذایی و مصرف انسولین نقش کمک کننده ای را دارد به علت اینکه این روش ها نیازمند توجه به احتیاجات فرد است.
ورزش و دیابت نوع 1
افراد مبتلا به دیابت نوع 1 می توانند درتمام سطوح فعالیت ورزشی از آماتور تا حرفه ای شرکت کنند، البته به شرط اینکه دچار عوارض دیابت نشده باشند و کنترل قند خونشان در حد قابل قبولی باشد. تنظیم مقدار انسولین تزریقی و غذای مصرفی براساس شدت و زمان انجام ف لعا یت ورزشی مهمترین اصل در انجام ورزش در دیابت نوع 1 است و جایگاه مهمی در کنترل آن دارد. انجام آزمایش قند خون جهت اطلاع از چگونگی پاسخ بدن به ورزش نیز از اهمیت اساسی برخوردار است و باعث افزایش کارآیی و جلوگیری از حملات هیپوگلیسیمی می گردد .
به طور کلی هدف اصلی از انجام ورزش در دیابت نوع 1 ایجاد یک حس اعتماد به نفس بالا در افراد مبتلاست. شما باید این حس را در خود تقویت کنید که » دیابت نباید هیچگونه محدودیتی در فعالیتهای روزمر ه من بوجود آورد».
بیماران دیابتی نوع 1 بدون عارضه و با یک کنترل مناسب می توانند در همه گونه فعالیتهای ورزشی اعم از تفریحی و حرفه ای شرکت نمایند. ولی برخی محدودیتها برای بیمارانی که به عوارض مزمن بیماری مبتلا هستند وجود دارد. یکسری معاینات کامل قبل از ورزش برای یافتن این عوارض لازم است. با این حال همه بیماران دیابتی باید برای شرکت در فعالیت ورزشی تشویق شوند. برای پیشگیری از عوارض حاد ورزش در بیماران دیابتی از قبیل هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی، بیماران دیابتی نیز نیاز به تعدیل وضعیت تغذیه ای و میزان انسولین دریافتی دارند. بسته به نوع و خصوصیات ورزش، عوامل محیطی و سطح قند خون قبل از ورزش، ورزش کار دیابتی نیاز به دریافت مقداری کربوهیدرات قبل، در طی و بعد از ورزش دارد. همچنین اگر ورزش بیش از 30 دقیقه طول میکشد، انسولین تجویز شده باید به میزان 14 تا 50 درصد کاهش یابد.
هر ورزشکار بسته به توصیه های علمی پزشک خود و با کمک وی باید به تعدیل وضعیت تغذیه ای و انسولین دریافتی متناسب با تداخل ورزش با میزان قند خون بپردازد. این هدف ممکن است با آزمون و خطای مکرر همراه باشد.
ورزش، نیاز به دارو و انسولین را کاهش می دهد. براساس مطالعات گسترده در سال 2001 تحت عنوان ”برنامه پیشگیری از دیابت“، نشان داده شد ورزش میتواند روند پیشرفت منجر به دیابت نوع 2 را کندتر سازد.
با ورزش ملایم آغاز کنید، سعی نکنید در روز اول، فعالیت خود را با دوی ماراتن شروع کنید. برای شما یک پیاده روی کوتاه به مدت 15 دقیقه 2 روز در هفته یا حتی پیاد هروی کوتاه مناسب است. اگر برای مدت مدیدی فعالیتی نداشته اید همین فعالیت کم نیز بیش از حد تصورتان مفید خواهد بود. البته، اگر شیوه زندگی خود را تغییر دهید و ورزش را شروع کنید باید با پزشک خود مشورت نمایید تا او با دقت نظر بیشتری در مورد نوع دارو و درمان دیابت شما تصمیم گیری کند.
ورزش و دیابت نوع 2
گستردن زمینههای ورزشی برای کودکان، خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را که جوانان آمریکایی به شدت در معرض هجوم آن قرار دارند، کاهش می دهد. ورزش همچنین خطر ابتلا به دیگر شرایط بیماری های مزمن را در جوانان و بزرگسالان کاهش می دهد. براساس بررسی های مرکز کنترل و پیشگیری دیابت؛ ورزش افسردگی را نیز در جوانان کاهش می دهد و ضمن افزایش اعتماد به نفس، به ایشان احساس اجتماعی بودن می بخشد. این نوع دفاع در مقابل احساس بیم و نگرانی دوره جوانی می تواند با ارزش تر از درمان آکنه (جوش صورت) باشد.
اثرات مثبت ورزش در دیابت نوع 2 متعددند. تحقیقات جدید بر این امر تأکید می کنند که ورزش منظم در دراز مدت نه تنها باعث بهبود کنترل دیابت نوع 2 خواهد شد. بلکه حتی قادر است تا از بروز آن در افراد در معرض خطر نیز جلوگیری کند. نکته مهم دیگر در مورد نقش ورزش در کنترل دیابت نوع 2 اهمیت شروع زود هنگام آن است. در واقع هر چه قدر ورزش در مراحل اولیه دیابت و قبل از اینکه نیاز به دارو در شخص
مبتلا پیدا شود شروع گردد، اثرات آن در بهبود کنترل دیابت بیشتر خواهد بود. به طور کلی فوائد انجام منظم ورزش در دیابت نوع 2 به قرار زیر هستند:
کنترل بهتر قند خون
همانطور که می دانید یکی از علل عمده افزایش قند خون در دیابت نوع 2 مقاومت نسبت به عملکرد انسولین در بدن است. ورزش با کم کردن این مقاومت و افزایش اثر انسولین در بدن (یعنی اافز یش ورود گلوکز به داخل سلولهای بدن مخصوصأ سلولهای عضلانی) باعث کاهش قند خون می شود.
کاهش چربی
مطالعات زیادی نشان داده اند که ورزش منظم در کاهش چربی خون خصوصأ تری گلیسیرید بسیار موثر است. همچنین کلسترول خوب بدن (HDL) را نیز به خوبی بالا می برد.
درمان چاقی و افزایش وزن
فعالیت منظم ورزشی در صورت همراهی با رژیم غذایی مناسب نقش بسیار مهمی در کاهش وزن و سپس حفظ وزن موجود و جلوگیری از بروز مجدد چاقی بر عهده دارد .
ورزش در درمان دیابت بسیار موثر است، زیرا نه تنها باعث پایین آوردن قند خون و کاهش مقاومت بدن به انسولین می شود، بلکه خطر بیماری های قلبی عروقی و نیاز به دارو در دیابت نوع 2(دیابت غیر وابسته به انسولین)را کاهش می دهد.
هنگامی که یک فرد غیر دیابتی ورزش می کند، سطح انسولین خون، تحت تأثیر افزایش هورمون های ضدانسولین (خصوصاً گلوکاگون) کاهش می یابد. به این ترتیب، افزایش مصرف گلوکز توسط ماهیچه، با افزایش تولید گلوکز توسط کبد مطابقت می یابد.
برای جلوگیری از افت قند خون در افراد دیابتی، باید غذای بیشتری قبل از ورزش، در حین یا بعد از آن مصرف کرد و یا دوز انسولین را با افزایش فعالیت ورزشی کاهش داد.
در افراد دیابتی که انسولین یا داروهای کاهنده قند خون مصرف می کنند، هیپوگلیسمی(کاهش قند خون) مشکلی است که با ورزش پیش می آید. این هیپوگلیسمی بیشتر بعد از ورزش اتفاق می افتد، زیرا بعد از ورزش، کبد و ماهیچه نیاز به استفاده از گلوکز برای بازسازی گلیکوژن دارد که این بازسازی 30- 24 ساعت طول می کشد. برای جلوگیری از این افت قند خون یا باید غذای بیشتری قبل از ورزش یا در حین یا بعد از آن مصرف کرد و یا دوز انسولین را با افزایش فعالیت ورزشی کاهش داد.
از طرفی اگر در حالی که قند خون بیشتر از 300-250 میلی گرم در دسی لیتر است، ورزش شروع شود، هیپوگلیسمی و کتوز در اثر کمبود انسولین رخ می دهد، در این حالت ورزش باید متوقف شود.
راهنمای ورزش کردن در افراد دیابتی
تست قند خون قبل و بعد از ورزش، به تعیین نوع برنامه ورزشی شخص دیابتی بسیار کمک می کند.
در کل به ازای هر یک ساعت ورزش، خوردن 15گرم کربوهیدرات اضافه تر قبل یا بعد از ورزش، احتیاج می شود. برای ورزش های شدیدتر، 30 گرم کربوهیدرات در هر یک ساعت ممکن است نیاز شود. ورزش با شدت متوسط و مدت کمتر از 30 دقیقه ندرتاً احتیاج به مصرف کربوهیدرات یا انسولین اضافه تر دارد، ولی با این وجود اگر قند خون کمتر از 100 میلی گرم در دسی لیتر باشد، مصرف یک وعده غذای کوچک و کم حجم لازم می شود.
اغلب برای جلوگیری از هیپوگلیسمی، باید دوز انسولین را مطابقت داد و این تطابق بیشتر در مورد ورزشی که 60- 45 دقیقه طول می کشد، اهمیت پیدا می کند. در بیشتر افراد دیابتی، کاهش متوسط (تقریباً 20- 10 درصد) دوزانسولین تزریقی، برای جلوگیری از هیپوگلیسمی کافی است. برای ورزش های طولانی تر و شدیدتر کاهش بیشتری در کل دوزانسولین روزانه ممکن است نیاز شود.
بطور کلی کاهش انسولین بر حسب شدت ورزش به ترتیب زیر است:
10 درصد برای ورزش یا فعالیت سبک
20 درصد برای ورزش یا فعالیت متوسط
40- 30 درصد برای ورزش یا فعالیت شدید
و بر حسب مدت ورزش، کاهش دوزانسولین کوتاه اثر به ترتیب زیر است:
30 درصد کاهش برای ورزش کمتر از یک ساعت
40 درصد کاهش برای ورزش 2-1 ساعته
50 درصد کاهش برای ورزش 3 ساعته و بیشتر
قبل از انجام ورزش، گرم کردن لازم است تا ماهیچه برای فعالیت هوازی آمادگی پیدا کند. بطور ایده آل، در یک ورزش 40-30 دقیقه ای، قسمت هوازی ورزش تقریباً 20 دقیقه باید ادامه یابد.
مقاله کامل تاثیر ورزش بر دیابت نوع 1 و 2
فعالیت بدنی و کنترل دیابت
امروزه بروز دیابت در کشورهای جهان به موازات کاهش میزان فعالیت مردم و افزایش چاقی به طور فزایندهای بیشتر شده است. با توجه به نقش ورزش در افزایش سطح فعالیت و کاهش وزن می توان به اهمیت آن در پیشگیری و درمان دیابت پی برد. اکثر افرادی که دیابت خود را کنترل می کنند کسانی هستند که به طور منظم ورزش مینمایند. در واقع ورزش یکی از سه پایه اصلی درمان دیابت را علاوه بر رژیم غذایی و داروها تشکیل می دهد.
بدیهی که در بسیاری از افراد عدم فعالیت بدنی میتواند دیابت را تشدید نماید. فعالیت بدنی یک اصل اساسی در مدیریت دیابت بوده و فواید تندرستی زیادی را به همراه دارد. شکلهای مختلف فعالیت بدنی می تواند اثرات متفاوتی بر واکنش قند خون به ویژه در استفاده کنند گان از انسولین داشته باشد. فعالیت بدنی مناسب برای مدیریت مؤثر سطوح قند خون و دستورالعملهای کلینیکی فعالیت بدنی که برای بیماران دیابتی نوع 1 و2 منتشر شده است شامل: کنترل گلوکز اضافی خون، دوزهای مصرفی اصلاح شده انسولین و مصرف مکمل کربوهیدرات ها هستند. پزشکانی که بیماران دیابتی فعال را درمان می کنند باید برنامه ها را برای برآوردن نیازهای فرد تنظیم کنند.
شیوع مرض قند در جهان رو به افزایش است. براساس یک تحقیق برآورد شده است که تنها درآمریکا16 میلیون نفر دچار مرض قند(دیابت شیرین) هستند که در یک سوم آنها بیماری تشخیص داده نشده است. اکثر این افراد (90تا95درصد) دارای دیابت نوع دوم هستند(که قبلاً به آن دیابت شیرین غیر وابسته به انسولین 1می گفتند)، اما بسیاری از این افراد از انسولین اگزوژن (منشاء گرفته از خارج یا بو جود آمده از عوامل موجود در خارج ارگانیسم) استفاده می کنند. بیش از یک میلیون نفر دارای دیابت نوع اول هستند که قبلاً آنرا دیابت شیرین وابسته به انسولینمی نامیدند.
اگرچه تمام بیماری دیابت شیرین ناشی از هیپراگسیمی(ازدیاد قند خون)است، اما سبب شناسایی بستگی به نوع دیابت دارد. فرایند خود ایمنی فعال شده از خارج بدن، باعث تحریک سلول های بتابی لوزالمعده شده و
بنابراین بدن قادر به تولید انسولین نیست. دیابت نوع دوم غالباً نتیجه سندرم مقاومت انسولین است که معمولاً با افزایش بیش از حد چربی بدن حادتر می شود. نوع سوم، دیابت حاملگی است که در زنان عمدتاً در طی دوره سه ماه بارداری اتفاق می افتد. اگرچه این وضعیت معمولاً پس از زایمان برطرف می شود، اما با خطر بالاتر ابتلا به دیابت نوع اول 2 در ادامه زندگی فرد همراه است.
فواید فعالیت بدنی
فعالیت بدنی در پیشگیری از بیماری دیابت نوع دوم و همینطور مشکلات حاد تندرستی دیگر مثل بیماری قلبی عروقی و سرطان های خاص، نقش مهمی بازی میکند. بدیهی است که بیماری بیشتر افراد دارای دیابت نوع دوم، با عدم تحریک تشدید خواهد شد.
مانسون و همکاراننقش احتمالی فعالیت بدنی در پیشگیری اولیه دیابت نوع دوم رابا مطالعه یک گروه 87253نفری از زنان میانسال آمریکایی (34تا59سال)به مدت 8 سال مورد بررسی قرار دادند، این محققان یافتند که صرف نظر از چاقی، در مقایسه با زمانی که فعالیت بدنی انجام ندادند، زمانی که حداقل یکبار در هفته به فعالیت بدنی پرداختند،احتمال گسترش دیابت کمتر بود.
تحقیق دیگر نشان داد که مشارکت در فعالیت بدنی در اوقات فراغت ارتباط معکوس با گسترش دیابت نوع دوم به ویژه در مردان با خطر بالا داشت. به ازای هر 500 کیلو کالری افزایش در مصرف انرژی، 6درصد خطر ابتلا به بیماری دیابت را با تعدیل سن کاهش داد، اخیراً هیو وهمکاران نتیجه تحقیق سلولی خود بروی 70102 پرستار زن که در سالهای 1980تا1992 مورد مطالعه قرار گرفتند را منتشر نمودند، این محققان نشان دادند که فعالیتبدنی حتماً نباید شدید باشد تا تأثیر پیشگیرانه داشته باشد. در این زنان، سطح بالاتر فعالیت بدنی حتی در زمانی که تنها به فعالیتهای با شدت متوسط می پردازد، با کاهش اساسی خطر ابتلا به دیابت نوع دوم مرتبط بود.
فعالیت بدنی نه تنها می تواند خطر ابتلا به دیابت نوع دوم را کاهش دهد بلکه فعالیت بدنی منظم فواید تندرستی زیادی را برای تمام افراد بویژه بیماران دیابتی به همراه دارد. تحقیقات اخیر نشان میدهد که
فعالیت بدنی احتمال ابتلا به بیماریهای عروقی،چاقی، فشار خون و سرطان خاص مانند سرطان سینه و سرطان کولونی- رکتومی را که علت مرگ و میر است را کاهش می دهد.
فعالیت بدنی و درمان بیماری دیابت
فعالیت بدنی به همراه رژیم غذایی مناسب و تجویز دارو در درمان دیابت یک اصل اساسی و مهم به شمار میرود. اما ممکن است این عوامل موانع بزرگتری برای بیماران مبتلا به دیابت نوع اول بوجود آورند. افزایش حساسیت میتواند باعث بهبود هموستاز گلوکز شود که نتیجه آن نیاز به دز پایین تر دارو است.
انتخاب ورزش مناسب
شکلهای مختلف ورزش تأثیرات متنوعی را روی واکنش قند خون به خصوص در بیمارانی که انسولین مصرف میکنند، دارد.
برای اشخاص مبتلا به دیابت، نوعی از تمرینات هوازی و غیر هوازی انجام میشود که اثر مهمی روی واکنش قند خون در طی فعالیت دارد.
برای تمرینات طولانی مانند دو ماراتن، ورزشکاران دیابتی باید میزان مصرف انسولین خود را کاهش دهند به علت اینکه افزایش مصرف کربوهیدرات به وسیله شخص برای جبران گلوکز در طی فعالیت کافی نمی باشد. دانشگاه امریکایی طب ورزشی توصیه میکند که همه افراد دیابتی فعالیت بدنی هوازی را حداقل 3 تا 5 روز در هفته و به مدت 20 تا60 دقیقه انجام دهند.
اشخاص مبتلا به دیابت میتوانند بیاموزند که چگونه گلوکز خون را در حین تمرین کنترل نمایند.
استفاده از رژیم غذایی متعادل و خاص در قبل، حین و بعد از تمرین یک مرحله آزمون و خطا برای هر فعالیت جدید است. پزشکان باید سطح گلوکز ورزشکاران دیابتی را در قبل، بعد و حین تمرین اندازه گیری نمایند. همچنین آنها باید این افراد را در انتخاب یک تمرین مناسب کمک کنند و واکنش آنها را به فعالیتهای جدید یا معمولی از نظر نوع، مدت و شدت فعالیت، میزان مصرف انسولین، کربوهیدرات و مدت تمرین پیش بینی نماید.
در همه تمرینات باید به صورت عاقلانه کربوهیدرات را مصرف نموده و از ایجاد کاهش قند خون در حین تمرین جلوگیری به عمل آید. اگرچه تمرینات عمومی میتواند مفید باشد اما پزشکان در قبال بیماران در
اصلاح رژیم غذایی و مصرف انسولین نقش کمک کننده ای را دارد به علت اینکه این روش ها نیازمند توجه به احتیاجات فرد است.
ورزش و دیابت نوع 1
افراد مبتلا به دیابت نوع 1 می توانند درتمام سطوح فعالیت ورزشی از آماتور تا حرفه ای شرکت کنند، البته به شرط اینکه دچار عوارض دیابت نشده باشند و کنترل قند خونشان در حد قابل قبولی باشد. تنظیم مقدار انسولین تزریقی و غذای مصرفی براساس شدت و زمان انجام ف لعا یت ورزشی مهمترین اصل در انجام ورزش در دیابت نوع 1 است و جایگاه مهمی در کنترل آن دارد. انجام آزمایش قند خون جهت اطلاع از چگونگی پاسخ بدن به ورزش نیز از اهمیت اساسی برخوردار است و باعث افزایش کارآیی و جلوگیری از حملات هیپوگلیسیمی می گردد .
به طور کلی هدف اصلی از انجام ورزش در دیابت نوع 1 ایجاد یک حس اعتماد به نفس بالا در افراد مبتلاست. شما باید این حس را در خود تقویت کنید که » دیابت نباید هیچگونه محدودیتی در فعالیتهای روزمر ه من بوجود آورد».
بیماران دیابتی نوع 1 بدون عارضه و با یک کنترل مناسب می توانند در همه گونه فعالیتهای ورزشی اعم از تفریحی و حرفه ای شرکت نمایند. ولی برخی محدودیتها برای بیمارانی که به عوارض مزمن بیماری مبتلا هستند وجود دارد. یکسری معاینات کامل قبل از ورزش برای یافتن این عوارض لازم است. با این حال همه بیماران دیابتی باید برای شرکت در فعالیت ورزشی تشویق شوند. برای پیشگیری از عوارض حاد ورزش در بیماران دیابتی از قبیل هیپوگلیسمی یا هیپرگلیسمی، بیماران دیابتی نیز نیاز به تعدیل وضعیت تغذیه ای و میزان انسولین دریافتی دارند. بسته به نوع و خصوصیات ورزش، عوامل محیطی و سطح قند خون قبل از ورزش، ورزش کار دیابتی نیاز به دریافت مقداری کربوهیدرات قبل، در طی و بعد از ورزش دارد. همچنین اگر ورزش بیش از 30 دقیقه طول میکشد، انسولین تجویز شده باید به میزان 14 تا 50 درصد کاهش یابد.
هر ورزشکار بسته به توصیه های علمی پزشک خود و با کمک وی باید به تعدیل وضعیت تغذیه ای و انسولین دریافتی متناسب با تداخل ورزش با میزان قند خون بپردازد. این هدف ممکن است با آزمون و خطای مکرر همراه باشد.
ورزش، نیاز به دارو و انسولین را کاهش می دهد. براساس مطالعات گسترده در سال 2001 تحت عنوان ”برنامه پیشگیری از دیابت“، نشان داده شد ورزش میتواند روند پیشرفت منجر به دیابت نوع 2 را کندتر سازد.
با ورزش ملایم آغاز کنید، سعی نکنید در روز اول، فعالیت خود را با دوی ماراتن شروع کنید. برای شما یک پیاده روی کوتاه به مدت 15 دقیقه 2 روز در هفته یا حتی پیاد هروی کوتاه مناسب است. اگر برای مدت مدیدی فعالیتی نداشته اید همین فعالیت کم نیز بیش از حد تصورتان مفید خواهد بود. البته، اگر شیوه زندگی خود را تغییر دهید و ورزش را شروع کنید باید با پزشک خود مشورت نمایید تا او با دقت نظر بیشتری در مورد نوع دارو و درمان دیابت شما تصمیم گیری کند.
ورزش و دیابت نوع 2
گستردن زمینههای ورزشی برای کودکان، خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را که جوانان آمریکایی به شدت در معرض هجوم آن قرار دارند، کاهش می دهد. ورزش همچنین خطر ابتلا به دیگر شرایط بیماری های مزمن را در جوانان و بزرگسالان کاهش می دهد. براساس بررسی های مرکز کنترل و پیشگیری دیابت؛ ورزش افسردگی را نیز در جوانان کاهش می دهد و ضمن افزایش اعتماد به نفس، به ایشان احساس اجتماعی بودن می بخشد. این نوع دفاع در مقابل احساس بیم و نگرانی دوره جوانی می تواند با ارزش تر از درمان آکنه (جوش صورت) باشد.
اثرات مثبت ورزش در دیابت نوع 2 متعددند. تحقیقات جدید بر این امر تأکید می کنند که ورزش منظم در دراز مدت نه تنها باعث بهبود کنترل دیابت نوع 2 خواهد شد. بلکه حتی قادر است تا از بروز آن در افراد در معرض خطر نیز جلوگیری کند. نکته مهم دیگر در مورد نقش ورزش در کنترل دیابت نوع 2 اهمیت شروع زود هنگام آن است. در واقع هر چه قدر ورزش در مراحل اولیه دیابت و قبل از اینکه نیاز به دارو در شخص
مبتلا پیدا شود شروع گردد، اثرات آن در بهبود کنترل دیابت بیشتر خواهد بود. به طور کلی فوائد انجام منظم ورزش در دیابت نوع 2 به قرار زیر هستند:
کنترل بهتر قند خون
همانطور که می دانید یکی از علل عمده افزایش قند خون در دیابت نوع 2 مقاومت نسبت به عملکرد انسولین در بدن است. ورزش با کم کردن این مقاومت و افزایش اثر انسولین در بدن (یعنی اافز یش ورود گلوکز به داخل سلولهای بدن مخصوصأ سلولهای عضلانی) باعث کاهش قند خون می شود.
کاهش چربی
مطالعات زیادی نشان داده اند که ورزش منظم در کاهش چربی خون خصوصأ تری گلیسیرید بسیار موثر است. همچنین کلسترول خوب بدن (HDL) را نیز به خوبی بالا می برد.
درمان چاقی و افزایش وزن
فعالیت منظم ورزشی در صورت همراهی با رژیم غذایی مناسب نقش بسیار مهمی در کاهش وزن و سپس حفظ وزن موجود و جلوگیری از بروز مجدد چاقی بر عهده دارد .
ورزش در درمان دیابت بسیار موثر است، زیرا نه تنها باعث پایین آوردن قند خون و کاهش مقاومت بدن به انسولین می شود، بلکه خطر بیماری های قلبی عروقی و نیاز به دارو در دیابت نوع 2(دیابت غیر وابسته به انسولین)را کاهش می دهد.
هنگامی که یک فرد غیر دیابتی ورزش می کند، سطح انسولین خون، تحت تأثیر افزایش هورمون های ضدانسولین (خصوصاً گلوکاگون) کاهش می یابد. به این ترتیب، افزایش مصرف گلوکز توسط ماهیچه، با افزایش تولید گلوکز توسط کبد مطابقت می یابد.
برای جلوگیری از افت قند خون در افراد دیابتی، باید غذای بیشتری قبل از ورزش، در حین یا بعد از آن مصرف کرد و یا دوز انسولین را با افزایش فعالیت ورزشی کاهش داد.
در افراد دیابتی که انسولین یا داروهای کاهنده قند خون مصرف می کنند، هیپوگلیسمی(کاهش قند خون) مشکلی است که با ورزش پیش می آید. این هیپوگلیسمی بیشتر بعد از ورزش اتفاق می افتد، زیرا بعد از ورزش، کبد و ماهیچه نیاز به استفاده از گلوکز برای بازسازی گلیکوژن دارد که این بازسازی 30- 24 ساعت طول می کشد. برای جلوگیری از این افت قند خون یا باید غذای بیشتری قبل از ورزش یا در حین یا بعد از آن مصرف کرد و یا دوز انسولین را با افزایش فعالیت ورزشی کاهش داد.
از طرفی اگر در حالی که قند خون بیشتر از 300-250 میلی گرم در دسی لیتر است، ورزش شروع شود، هیپوگلیسمی و کتوز در اثر کمبود انسولین رخ می دهد، در این حالت ورزش باید متوقف شود.
راهنمای ورزش کردن در افراد دیابتی
تست قند خون قبل و بعد از ورزش، به تعیین نوع برنامه ورزشی شخص دیابتی بسیار کمک می کند.
در کل به ازای هر یک ساعت ورزش، خوردن 15گرم کربوهیدرات اضافه تر قبل یا بعد از ورزش، احتیاج می شود. برای ورزش های شدیدتر، 30 گرم کربوهیدرات در هر یک ساعت ممکن است نیاز شود. ورزش با شدت متوسط و مدت کمتر از 30 دقیقه ندرتاً احتیاج به مصرف کربوهیدرات یا انسولین اضافه تر دارد، ولی با این وجود اگر قند خون کمتر از 100 میلی گرم در دسی لیتر باشد، مصرف یک وعده غذای کوچک و کم حجم لازم می شود.
اغلب برای جلوگیری از هیپوگلیسمی، باید دوز انسولین را مطابقت داد و این تطابق بیشتر در مورد ورزشی که 60- 45 دقیقه طول می کشد، اهمیت پیدا می کند. در بیشتر افراد دیابتی، کاهش متوسط (تقریباً 20- 10 درصد) دوزانسولین تزریقی، برای جلوگیری از هیپوگلیسمی کافی است. برای ورزش های طولانی تر و شدیدتر کاهش بیشتری در کل دوزانسولین روزانه ممکن است نیاز شود.
بطور کلی کاهش انسولین بر حسب شدت ورزش به ترتیب زیر است:
10 درصد برای ورزش یا فعالیت سبک
20 درصد برای ورزش یا فعالیت متوسط
40- 30 درصد برای ورزش یا فعالیت شدید
و بر حسب مدت ورزش، کاهش دوزانسولین کوتاه اثر به ترتیب زیر است:
30 درصد کاهش برای ورزش کمتر از یک ساعت
40 درصد کاهش برای ورزش 2-1 ساعته
50 درصد کاهش برای ورزش 3 ساعته و بیشتر
قبل از انجام ورزش، گرم کردن لازم است تا ماهیچه برای فعالیت هوازی آمادگی پیدا کند. بطور ایده آل، در یک ورزش 40-30 دقیقه ای، قسمت هوازی ورزش تقریباً 20 دقیقه باید ادامه یابد.
فایل : 11 صفحه
فرمت : Word
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.