خرید و دانلود نسخه کامل کتاب قلعه مالویل

کتاب قلعه مالویل از روبر مرل

امانوئل، یکی از زمین‌داران بزرگ روستایی در فرانسه، روزی به همراه گروهی از دوستان و خدمتکاران خود در سرداب مشغول شراب‌گیری بود. ناگهان صدای انفجار شدیدی فضا را پر کرد و گرمای سوزان آنها را محاصره کرد. پس از گذشت مدتی و عادی شدن اوضاع، گروه از سرداب خارج شده و با هشدار وحشتناکی مواجه شدند؛ انفجار، که به‌نظر می‌رسید ناشی از بمبی بوده، باعث ویرانی جهان گردیده و تنها تعداد اندکی از مکان‌ها و انسان‌ها به‌جا مانده بودند.

درباره‌ی کتاب قلعه مالویل

کتاب “قلعه مالویل” اثر روبر مرل، به بررسی تمدنی انسانی می‌پردازد که پس از نابودی به‌دنبال یک انفجار هسته‌ای، فرصتی دوباره برای حیات می‌یابد. داستان از روستایی در فرانسه آغاز می‌شود، جایی که کنت، مزرعه‌داری با موقعیتی توریستی ایجاد کرده و با همکارانش در انبار شراب‌گیری مشغول به کار است. با شنیدن صدای انفجار و حس گرما، آن‌ها متوجه وقوع یک فاجعه هسته‌ای در جهان می‌شوند و بر این اساس، به‌عنوان بازماندگان تنها در جستجوی تأسیس جامعه‌ای نو می‌باشند. این اثر، نه‌تنها چالش‌های بقا را بررسی می‌کند، بلکه به تفکر درباره‌ی بازسازی ارزش‌های انسانی نیز می‌پردازد.

روبر مرل کیست؟

روبر مرل(Robert Merle)، نویسنده و ادیب برجسته فرانسوی، در تاریخ ۲۸ آگوست ۱۹۰۸ در الجزایر به دنیا آمد. وی پس از کشته شدن پدرش در سال ۱۹۱۶، به همراه مادرش به پاریس مهاجرت کرد و موفق به تحصیل در دانشگاه سوربن شد. قبل از جنگ جهانی دوم، مرل به تدریس ادبیات انگلیسی در چندین دانشگاه پرداخت، اما با آغاز جنگ به ارتش فرانسه پیوست و پس از دستگیری توسط نیروهای آلمانی، به مدت طولانی در زندان ماند. تجربیات جنگ، تأثیر عمیقی بر آثار ادبی او گذاشت، که در نهایت به شناخت او به عنوان یکی از نویسندگان مهم ادبیات فرانسه انجامید. از آثار مشهور او می‌توان به «مرگ کسب و کار من است» و مجموعه سیزده‌جلدی در مورد تاریخ فرانسه اشاره کرد. مرل در سال ۱۹۴۹ موفق به کسب جایزه ادبی گنکور شد و سرانجام در ۲۷ مارس ۲۰۰۴ در سن ۹۵ سالگی درگذشت.

در بخشی از کتاب قلعه مالویل می‌خوانیم

در حالی که از غیظ دندان بر هم می‌فشارم به فکر فرو می‌روم: عیناً نقل من است و خواهرانم. هر دو لش‌اند و بیکاره و احمق، و با این‌ وصف مادر همیشه لوسشان می‌کند، به سر و تنشان ادکلن می‌پاشد، گیسوانشان را شانه می‌زند، و با «فر» حلقه‌های خوشگلی به موهاشان می‌دهد. چنان پوزخندی می‌زنم که کسی نشنود. یکشنبه‌ی گذشته، من پاورچین‌ پاورچین پشت سرشان راه افتادم و روی حلقه‌های قشنگ زلفشان تار عنکبوت گذاشتم.

همین یک خاطره‌ی خوش کافی است که من تسلیم یأس و دلسردی نشوم. ضمن اینکه چشمم از عکس بچه‌ی مبذر آویخته به دیوار تا به کیک زردآلویی که بوی خوش آن را استشمام می‌کنم و حاشیه‌ی طلایی‌رنگ آن را روی گنجه تشخیص می‌دهم فرود می‌آید. در این لحظه، مادر با تبختر خاصی از جا برمی‌خیزد و ظرف کیک را روی میز، درست جلو چشم من می‌گذارد. من فوراً بلند می‌شوم و در حالی که دست‌هایم را توی جیبم گذاشته‌ام به طرف در می‌روم.

پدر با صدای دورگه‌ی آدم‌هایی که کم‌حرف‌اند، می‌گوید:

«آهای! مگر تو سهم کیکت را نمی‌خواهی؟»

این نقض دستور خیلی دیر شده است و پدر از این بابت هیچ منتی بر من ندارد. من بی‌آنکه دست‌هایم را از جیبم دربیاورم سر برمی‌گردانم و در همان حال که یک‌وری ایستاده‌ام به لحنی خشک و بی‌اعتنا می‌گویم:

«گرسنه‌ام نیست».