مقاله کامل بررسی مدل های سبب شناسی اضطراب اجتماعی

بررسی مدلهای سبب شناسی اضطراب اجتماعی

چکیده

موضوع آسیب شناسی اختلال اضطراب اجتماعی از این جهت اهمیت دارد که به دلیل همبودی و تقدم این اختلال بر سایر اختلال های روانی به طور کلی و اختلال های هیجانی به طور اختصاصی تر، شناخت، درمان و پیشگیری از این اختلال می تواند در فهم و درمان اخلال هایی مثل افسردگی و سوء مصرف مواد که همبودی بالایی با این اختلال دارند، کمک کننده باشد. از این رو هدف این مقاله بررسی مدل های سبب شناسی اضطراب اجتماعی است. در این راستا با استفاده از روش کتابخانه ای و روش توصیفی انواع اضطراب اجتماعی، مدل های سبب شناسی اضطراب اجتماعی (مدل کلارک و ولز، مدل راپی و هیمبرگ، مدل هافمن و بارلو، مدل کیمبرل، مدل رپی و اسپنس) تحلیل می شوند. بررسی ها نشان داد؛ عمده مدل های سبب شناسی فعلی برای اختلال اضطراب اجتماعی اغلب یکپارچه نگر بوده اند، این تحولات در درمان های نوین اختلال اضطراب اجتماعی تأثیر گذاشته است. مدل های شناختی اغلب بر تداوم اختلال اضطراب اجتماعی تأکید دارند و کمتر به شکل گیری این اختلال پرداخت هاند. تمرکز عمده این مدل ها بر تأثیرات نزدیک مثل سوگیری در قضاوت و حافظه و تعبیر محرک های اجتماعی است. 

کلیدواژه ها: مدل های سبب شناسی، اضطراب اجتماعی، مدل کلارک و ولز، مدل راپی و هیمبرگ، مدل هافمن و بارلو، مدل کیمبرل، مدل رپی و اسپنس. 

1-مقدمه

اضطراب به عنوان هراس بیش از اندازه از پیش بینی یک مشکل تعریف می شود، در مقابل ترس به عنوان یک واکنش به خطر فوری تعریف می شود و روان شناسان بر بعد فوری ترس در مقابل بعد پیش بینی اضطراب تمرکز می کنند. در واقع، ترس مواظب بودن در مورد خطری در آینده است؛ که اضطراب و ترس هر دو می توانند باعث برانگیختگی فعالیت های سیستم عصبی سمپاتیک شوند. اضطراب باعث برانگیختگی محدود و ترس باعث برانگیختگی بیشتر می شود (کرینگ و همکاران، 2010). اضطراب اجتماعی یک ترس مقاوم و غیرواقع بینانه از موقعیت های اجتماعی است که فرد در آن موقعیت ممکن است مورد ارزیابی و بررسی یا در معرض دید افراد ناآشنا قرار بگیرد.

اصطلاح اضطراب اجتماعی به عنوان یک نام مناسب تر برای این اختلال در نظر گرفته شده است، چون نسبت به مشکلات ایجاد شده نسبت به دیگر فوبی ها، مشکلات ایجاد شده به وسیله این اختلال فراگیرترند و مداخلۀ بیشتری در فعالیت های عادی فرد دارند (وانگ و همکاران، 2016). ویژگی اصلی اضطراب اجتماعی ترس مداوم و مشخّخص از موقعیت های اجتماعی عملکردی است که در آن موقعیت فرد ممکن است خجالت بکشد. اگرچه احساس اضطراب در بین بیشتر مردم وقتی که به یک موقعیت اجتماعی جدید، ناآشنا و یا موقعیت های اجتماعی ارزیابی کننده مثل مصاحبه های شغلی و استخدامی می روند، شایع است، اما افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی حتّی زمانی که احتمال مواجهه در برابر موقعیت های مختلف را پیش بینی می کنند، ترس و وحشت زیادی را تجربه می کنند که اضطراب از ترس از بررسی و ارزیابی منفی دیگران ناشی می شود و در نهایت منجر به احساس خجالت، تحقیر و شرم می شود (ژائو و همکاران، 2013. در موارد بالینی افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی معمولاً تلاش می کنند از موقعیت هایی که ممکن است مورد ارزیابی قرار بگیرند، نشانه های اضطراب را نشان دهند و یا به روشی خجالت آور رفتار کنند، اجتناب کنند؛ اگرچه این ویژگی ها ممکن است شبیه به کمرویی باشد، اما افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی، از موقعیت های اجتماعی بیشتری اجتناب می کنند، احساس ناراحتی اجتماعی بیشتری دارند نسبت به افرادی که کمرو هستند، این علائم را در دوره طولانی تری از زندگی شان تجربه می کنند (روزنبرگ و همکاران، 2015).

مواجهه با موقعیت ها تقریباً همیشه باعث اضطراب می شود و در یک موقعیت می تواند باعث حملات مضطرب کننده پانیک شود و علیرغم اینکه بیماران می دانند که ترس آن ها بیش از اندازه و غیرواقعی است، اما اغلب موقعیت ها یا اجتناب می شوند و یا با پریشانی قابل ملاحظه ای تحمل می شوند؛ علاوه بر این، افراد هنگام اضطراب برای محافظت از خود، درگیر رفتارهای امنیتی و سبک های بین فردی ناکارآمد می شوند، که به وسیله اجتناب از موقعیت ها و محرّک های اضطراب زا مشخّص می شود (داودی و همکاران، 1391.

هر چند که این رفتارها منجر به رد شدن و نپذیرفتن از طرف دیگران می شود. افراد مبتلا اغلب می ترسند که سرخ شوند و یا عرق کنند. صحبت کردن در جمع، خوردن در جمع، استفاده از دستشویی های عمومی، درگیر شدن در هر نوع فعالیتی در حضور دیگران می تواند باعث ایجاد اضطراب زیاد در آن ها شود. افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی که اضطراب شدیدی را هنگام خوردن، صحبت کردن و یا نوشتن در جلوی افراد ناآشنا تجربه میکنند، ممکن است وقتی تنها هستند، یا با خانواده و دوستان نزدیکان شان هستند هیچ مشکلی در انجام دادن این رفتارها نداشته باشند( قدم پور، 1393).

2-  انواع اضطراب اجتماعی

اضطراب اجتماعی با توجه به طیف وسیعی از موقعیت هایی که فرد ترس و اجتناب را تجربه می کند به دو نوع خاص و کلّی تقسیم می شود که عبارتند از:

2–1– اضطراب کلّی 

بیماران مبتلا به اضطراب اجتماعی کلّکلی معمولاً ترس و رفتارهای اجتنابی را در بیشتر موقعیت های اجتماعی نشان می دهند (فینک و همکاران، 2009). در واقع زمانی که افراد از بیشتر موقعیت های اجتماعی مثل موقعیت های عملکرد عمومی و تعاملات اجتماعی می ترسند، تشخیص اضطراب اجتماعی کلّکلی می گیرند (کلارک و بک، 2010).

نوع منتشر با سال های اولیۀ شروع، اثرات منفی بیشتر در فعالیت های اجتماعی و شغلی مرتبط است (کرینگ و همکاران، 2010). این خرده تیپ علاوه بر سنّ شروع، با اضطراب شدیدتر، افسردگی، بازداری اجتماعی، ترس از ارزیابی منفی، اجتناب و خودآگاهی و هم چنین سطوح بیشتر روان رنجوری، کمرویی در دوران کودکی و درون گرایی مرتبط است (بیدل و تورنر ، 2007).

2–2– اضطراب اجتماعی خاص 

این خرده تیپ می اتو ند ناهمگن باشد، مثلاً فرد فقط از یک موقعیت عملکردی (مثل صحبت در جمع) بترسد و هم چنین ممکن است بعضی از افراد از بیشتر موقعیت های عملکردی بترسند ولی از موقعیت های تعاملی اجتماعی نمی ترسند (کلارک و بک، 2010). مثلاً فردی که از نوشتن در جمع دچار اضطراب می شود، اما در دیگر موقعیت های اجتماعی مضطرب نمی شود، فردی با اضطراب اجتماعی خاص تشخیص داده می شود (کرینگ و همکاران، 2010). در اضطراب اجتماعی خاص افکار اغلب به وسیلۀ ارتباط واقعی یا پیش بینی شده با محرّک های ترس آور راه اندازی می شود.

3-  مد لهای سبب شناسی اضطراب اجتماعی

3– 1– مدل کلارک و ولز

این مدل به طور اساسی سبب شناسی اختلال اضطراب اجتماعی را تبیین نمی کند، بلکه اغلب تبیینی برای تداوم اجتناب اجتماعی و ناراحتی ناشی از آن فراهم می کند (شکل 1). بر اساس مدل شناختی کلارک ولز، افراد به سه دسته باور معتقدند که شامل1) قرار دادن استانداردهای بسیار افراطی برای خود؛ ^“ضمن سخنرانی نباید حتّی یک کلمه هم اشتباه کنم”. 2) باورهای مشروط درباره خود؛ ^“اگر هنگام سخنرانی مکث کنم، دیگران فکر می کنند من احمق هستم”. 3) باورهای نامشروط درباره خود؛ ^“من عجیب و غریب و شکست خورده هستم”.

فایل : 19 صفحه

فرمت : Word